Piknik z klasą – ale nie w szpilkach, tylko w sandałach i rozkrzyczaną gromadą.

Są takie momenty w życiu przyszłej nauczycielki, kiedy człowiek snuje wizję idealnej lekcji. Ciepłe słońce, dzieci siedzą grzecznie na kocykach, jedzą zdrowe przekąski, a Ty – cała na biało, z książką o motylach – mówisz coś mądrego o fotosyntezie. I nagle BAM! Wracasz do rzeczywistości: Antek ma truskawki we włosach, Zosia właśnie przytula dżdżownicę, Franek wylał kompot na planszę edukacyjną, a Karolina całuje ropuchę, bo to na pewno książę. Tak właśnie wygląda piknik z klasą. Ale niech Cię to nie zrazi – to jedno z najfajniejszych edukacyjnych doświadczeń, jakie można zorganizować. A jako mama, która sama organizuje takie wyjścia prywatnym dzieciom, oraz mama dzieci jako opiekunka na takich wydarzeniach, mogę już co nieco o tym powiedzieć.

 

Po co w ogóle piknikować z uczniami?

1. Bo dzieci to dzikie stworzenia – potrzebują powietrza, przestrzeni i okazji, żeby przez chwilę nie siedzieć w ławkach jak sardynki w puszce.
2. Bo integracja – niewiele rzeczy łączy klasę tak, jak wspólne jedzenie, bieganie za frisbee i paniczne unikanie mrówek.
3. Bo nauka na świeżym powietrzu działa lepiej – serio! Tlen + słońce + brak dzwonka = cud.
4. Bo dzieci zapamiętują emocje, nie tabelki – a emocje z pikniku będą bogate i intensywne. Od „ale super!” do „czy ta osa mnie obserwuje?!”.
5. Bo dzieci uczą się w ruchu – udowodnione już zostało, że system „ławkowy”, czy „tablicowy” jest dużo mniej skuteczny niż choćby nauka w ruchu, w grupach, bo nikt nie wytłumaczy tak dobrze, czemu osa żądli, a pszczoła nie, jak rówieśnik, który już kiedyś tego doświadczył.
6. Bo nauka przez doświadczenie pozwala naprawdę doświadczyć – przytulić drzewo – o jakie to przyjemne, a przy okazji ręką, policzkiem doświadczę, że buk jest gładziutki, a wierzba przyjemnie podrapie – takiej lekcji nie da się zapomnieć.

 

Piknikowy niezbędnik nauczycielski (czyli co wrzucić do plecaka, bo i tak się przyda)

• Koc. Najlepiej taki, co nie chłonie wszystkiego jak gąbka (dzieci, w przeciwieństwie do reklam, naprawdę rozlewają wszystko), albo który można wrzucić do prania.
• Apteczka – z plastrami, środkiem na ukąszenia i poparzenia i tabletką na ból głowy (Twoją, nie dziecka). ;)
• Chusteczki – mokre, suche, do łez wzruszenia i potu paniki.
• Worek na śmieci – bo natura naturą, ale po nas niech będzie czysto.
• Gwizdek – nie, nie żartuję. Działa lepiej niż „Wracamy, kochanieńcy!”.
• Krem z filtrem. Tak, również dla siebie. Zwęglona przyszła nauczycielka to nie jest ten wizerunek, który chcesz promować.
• Zapas wody i baton „na czarną godzinę” – bo jeśli ktoś zapomni przekąsek, zgadnij, kto będzie musiał się podzielić.

 

Co dzieci powinny zabrać? (czyli lista pod tytułem: „a ja nie wiedziałem!”)

• Butelkę wody – nie zielonej, nie różowej, nie z brokatem. Po prostu wodę. Bo soczek skończy się po dwóch minutach.
• Czapkę – żeby nie smażyli główek jak naleśniki.
• Kanapki – najlepiej te ulubione, albo jeszcze lepiej składniki na kanapki, żeby uczniowie mogli sami przygotowywać i dzielić się „o fuj, mama mi zapakowała awokado! Kto się wymieni na ogórka?”
• Owoc – jabłko, winogrona, arbuz truskawki, borówki, banany… no nie, nie ma owoców, które nie zejdą podczas pikniku, jak nie dzieci, to mrówki, albo ptaki będą chętne.
• Kocyk – niech mają na czym siedzieć, a nie potem na Twojej bluzie.
• Worek na śmieci i/lub „skarby z natury” – dzieci przynoszą wszystko: od liścia po martwego świerszcza (true story).
• Krem z filtrem (i błagalne spojrzenie, żeby go użyli).
• Strój na brudzenie – koniecznie trzeba przypomnieć rodzicom, że piknik to wjazdy kolanami w trawę, ocieranie o drzewa, chodzenie na boso (w skarpetkach często niestety „bo nie lubię dotyku trawy/piasku na stopach” - bo błoto, trawa i sok porzeczkowy działają jak magnes.

 

Zabawy i aktywności piknikowe (czyli niech biegają, ale z sensem)

1. Piknikowe bingo – dzieci szukają: śmiesznej chmury, biedronki, śladu łapy, nauczycielki z kawą (to akurat rzadkość w plenerze).
2. Wyścigi – tu nie trzeba nawet kombinować, dzieci kochają wyścigi.
3. Tworzenie mandali z liści i patyków – brzmi jak joga, wygląda jak zajęcia artystyczne, a działa kojąco.
4. Zgadywanki przyrodnicze – „Co to za owad?”, „Dlaczego trawa jest zielona?”, „Czy ta kupka to na pewno kupka?”.
5. Ciche czytanie w cieniu drzewa – dla dzieci i nauczycielki. Głównie nauczycielki.
6. I oczywiście ukochane przez dzieci klasyki – piłka nożna, zbijak, skakanki, guma, państwa - miasta. Tak się składa, że wszystko zmieści się w torbie nauczycielki.

 

Gry planszowe i karciane. Kategoria która zdecydowanie zasługuje na swój oddzielny akapit (przynieś, podziel się, naucz się, naucz innych) – już wyżej wspomniałam, że dzieci najlepiej uczą się od innych dzieci. Ale też w domach w większości grają w gry z rodzicami. Więc możliwość grania ze swoimi rówieśnikami, ha przyjaciółmi, zmienia zupełnie to doświadczenie (to nie kolejny wieczór z serii – pada deszcz, wybierzcie grę, tylko prawdziwa spontaniczna rozrywka, mało tego, często z różnymi zasadami tej samej gry!)

O czym warto powiedzieć dzieciom, prosząc, żeby przyniosły swoje gry:

·         Musisz znać jej zasady, żeby wytłumaczyć pozostałym.

·         Nie może mieć małych elementów, które ukradnie mrówka.

·         Trawka nie będzie równo trzymała planszy.

·         Interaktywne mogą nie był słyszalne poza domem (albo odlecieć, tak są takie gry, np. Ufodron, który serdecznie polecam, ale do gry w domu).

 

Jakie zatem gry warto zabrać? (te polecam, bo znam z własnego doświadczenia):

·         Dobble (a jak w wersji np. Harry Potter to do razu wiadomo, z kim można później pogadać o różdżkach).

·         Uno;

·         Wirus;

·         I inne gry karciane;

·         Kalambury;

·         Bierki;

·         Rysostwory (tu będą też potrzebne kartki i coś do rysowania);

·         Memory.

Wszystkie te gry są niewielkie, zmieszczą się do plecaka, a zgubienie elementu nie rozkompletuje gry. Dlatego warto uprzedzić dzieci, że elementy mogą się zgubić, więc powinny przemyśleć swój wybór.

A pani nauczycielka? Oczywiście też zawsze przygotowana! W torbie talia, a może nawet dwie, zwykłych kart. Bo nawet jak znajdzie się outlander, który „nie zna, nie lubi, nie będzie się uczył zasad”, to usiądzie wtedy ze swoją nauczycielką i zagra z w wojnę w karty! Nie ma gry z łatwiejszymi zasadami (a i matmy trochę da się przemycić) i pewnie druga talia się przyda, jak reszta część klasy będzie chciała dołączyć do epickiej batalii o zdobycie najpiękniejszego kamienia.

 

 

Uwaga! Słońce, komary i inne zagrożenia

Ale piknik to nie tylko zapach kanapek i śmiech dzieci. To również:

• Słońce – krem co 2 godziny, kapelusz co 5 minut i cień co chwilę.
• Komary – niech dzieci się nie perfumują syropem malinowym. Środek przeciw owadom to must-have.
• Alergie – pytaj rodziców, sprawdzaj skład przekąsek. Piknik bez dramatu = piknik udany.
• Zguby – dzieci gubią czapki, bidony, godność… Warto podpisać wszystko, łącznie z dzieckiem.
• Wychowawczyni bez kawy – to najpoważniejsze zagrożenie. Zabierz termos. I kubek. I delektuj się wśród śpiewu ptaków i wrzasków dzieci.

 

Na koniec: Czy warto?

Oczywiście, że tak, tu nie ma innej odpowiedzi. Piknik to lekcja życia, empatii, samodzielności, a przy okazji doskonała okazja, by dzieci zobaczyły, że szkoła to nie tylko klasówka i ortografia. A edukacja może być kolorowa, pachnąca trawą i pełna uśmiechu.

 

Załączam kilka przydatnych plików:

* gotową planszę piknikowego bingo do wydrukowania;

* listę rzeczy do zabrania dla nauczycielki;

* listę rzeczy do zabrania dla dzieci.