Dziennik refleksji - uczę się uczyć innych

Wyobraźcie sobie, że nauczycielka mówi rodzicom, albo dyrektorce, że planuję nagrać podcast dla dzieci. Jedni pomyślą pewnie: „A dzieci to nie potrzebują raczej czegoś do patrzenia ?”, inni – „Podcast? To nie dla takich maluchów!”. Albo „dzieci to ledwo przy tablicy usiedzą, a ty chcesz im włączyć audio?”. No właśnie! Dlatego chcę im włączyć audio, a nie kolejny filmik z kotami grającymi na pianinie. Hmm…? Przecież kto powiedział, że ciekawość świata włącza się tylko wtedy, gdy coś świeci, skacze i mruga? Czasem wystarczy... głos. Zabawny, ciepły, trochę tajemniczy. I wtedy dzieje się magia. Bo podcast to nie tylko dźwięk. To wyobraźnia. A dzieci – serio! – mają jej więcej niż niejeden reżyser efektów specjalnych.   🎤 Czy podcasty są dla dzieci? Tak! Ale spokojnie – nie chodzi o 40-minutowe monologi o fotosyntezie w tempie sprawozdania z komisji sejmowej. Dzieci też lubią słuchać – jeśli tylko dostosujemy formę i treść do ich świata . A świat dziecka to emocje, dźwięki, rytm, post...

Myślę, że wiele osób może myśleć, że w edukacji wczesnoszkolnej wszystko kręci się wokół kolorowanek, alfabetu na ścianie i odświętnego “Wlazł kotek na płotek” o 8:15 rano. Ale w klasach i salach przedszkolnych dzieją się rzeczy tak magiczne, że Hogwart może się schować – a różdżki to przy tym pikuś. Mowa o… nietypowych środkach dydaktycznych , które uczą, bawią, teleportują dzieci do świata matematyki, logiki, wyobraźni i współpracy. Brzmi jak science fiction? A to po prostu poniedziałek rano w sali zerówkowej. 1. Dywan Magiczny – więcej niż miejsce do siedzenia To nie jest zwykły dywanik z IKEI. To Dywan Magiczny ! A co w nim magicznego? Dzieci siadają, a nauczycielka z prędkością światła (i lekką zadyszką) zmienia go w scenę teatralną, pole do kodowania, matę do ćwiczeń rytmicznych albo planszę do gier dydaktycznych. Dziecko, które przed chwilą próbowało zjeść kredkę, nagle staje się smokiem matematycznym, który musi pożreć liczbę parzystą. Klasa? Wciągnięta bez reszty. Al...

Są takie momenty w życiu przyszłej nauczycielki, kiedy człowiek snuje wizję idealnej lekcji. Ciepłe słońce, dzieci siedzą grzecznie na kocykach, jedzą zdrowe przekąski, a Ty – cała na biało, z książką o motylach – mówisz coś mądrego o fotosyntezie. I nagle BAM! Wracasz do rzeczywistości: Antek ma truskawki we włosach, Zosia właśnie przytula dżdżownicę, Franek wylał kompot na planszę edukacyjną, a Karolina całuje ropuchę, bo to na pewno książę. Tak właśnie wygląda piknik z klasą . Ale niech Cię to nie zrazi – to jedno z najfajniejszych edukacyjnych doświadczeń, jakie można zorganizować. A jako mama, która sama organizuje takie wyjścia prywatnym dzieciom, oraz mama dzieci jako opiekunka na takich wydarzeniach, mogę już co nieco o tym powiedzieć.   Po co w ogóle piknikować z uczniami? Bo dzieci to dzikie stworzenia – potrzebują powietrza, przestrzeni i okazji, żeby przez chwilę nie siedzieć w ławkach jak sardynki w puszce. Bo integracja – niewiele rzecz...